طعم شیرین شکست

این روزها نه خبری از خواهر و برادر هست و نه آن دورهمی های خودمانی و دلچسب تا بچه ها یک دل سیر با هم بازی کنند. جورغیبت همبازی ها را باید پدر و مادر بکشند. اما بازی کردن با مامان و بابا زمین تا آسمان با همبازی شدن با همسالان تفاوت دارد. بازی های پدر و مادر نه اشکنک دارد و نه سر شکستنک. رقابتی هم نیست که نفس گیر شود همه چیز به نفع کودک تمام می شود و او همیشه برنده است.

پدر از شادمانی پس از گل فرزندش حسابی کیف می کند و اجازه می دهد فرزندش همیشه بهترین بازیکن میدان باشد غافل از اینکه بازی برای کودکان فقط بازی نیست بلکه همه زندگی اوست. تصویر او از دنیای واقعی در همین بازی های کودکانه شکل می گیرد. او گمان می کند که همیشه قهرمان خواهد بود اما وقتی با اولین شکستهایش روبرو می شود معادلات زندگی اش حسابی به هم می ریزد.

وقتی پایش به مهد کودک و مدرسه باز می شود و می بیند چگونه دیگر قهرمانان کوچک گوی سبقت را از او می ربایند, غمگین و ناتوان خواهد شد و از میدان کناره خواهد گرفت.

وقتی بزرگترها همبازی کودکان می شوند باید بدانند این بازی های تدارکاتی برای کودکان اهمیت زیادی دارد. کودک باید شکست خوردن و دوباره مبارزه کردن را در همین بازی ها بیاموزد. او باید بفهمد که بدون تلاش قهرمان نخواهند شد.

پیروز باشید
سید مهدی خدایی

رسانه آموزشی نمره بهتر



کارشناس ارشد روانشناسی، فعال در حوزه اجتماعی، کودک و خانواده


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.